Spektakle

NAJWAŻNIEJSZE SPEKTAKLE:
{archiwalne}

  1. Caradiso
  2. Mitologiczny Cyrk doktora Papa-Geno
  3. Opera Dożynki
  4. ~UCZTA~
  5. Lewa Strona Prawa Strona
  6. Reżim lalek
  7. Salon Lenistwa
  8. Przewodnik dla bezdomnych

* * *

OPISY WYBRANYCH SPEKTAKLI:

Opera Dożynki
[wg tekstu A. Sosnowskiego]
[Premiera: Łódź, Galeria Manhattan, 13-14 czerwca 2009 r.]

Opera Dożynki – projekt subliminalny Teatru Napięcie realizujący ideę inter-psychicznego seansu teatralnego, opartego na świadomym stymulowaniu wyobraźni widzów za pomocą generowania formalno-technicznych środków opartych na wizualno-akustycznych częstotliwościach z zakresu od 4 do 15 Hz. W spektaklu tym Teatr Napięcie buduje specjalną aparaturę sceniczną, a tym samym posługuje się zupełnie nowatorskimi metodami, których jeszcze nikt na świecie nie wykorzystał w pełni do tworzenia przedstawień teatralnych… Zaznaczamy, iż jest to projekt eksperymentalny, zakładający nieustanny rozwój oraz swoiste auto-doskonalenie.
Opera Dożynki jest odgrywana w bardzo nietypowej przestrzeni, podzielonej na dwie sceny, dwie widownie,… i dwa spektakle odgrywające się w innym punkcie diachronii czasowej postaci. Fabuła Opery Dożynek (opowiadająca o kryzysie wieku średniego – jego kulminacji i genezie) odgrywana jest na dwóch podestach scenicznych ustawionych naprzeciwko siebie. Widzowie są ulokowani pomiędzy podestami scenicznymi w taki sposób, iż podczas jednorazowego oglądania spektaklu, mają dostęp tylko do połowy komunikatu frenetyczno-fabularnych tautologii życia. Aby zrozumieć spektakl w całości, widzowie muszą przyjść na spektakl ponownie i usiąść w miejscu, z którego będą mogli obserwować działania rozgrywające się w obrębie drugiej przestrzeni/akcji, której wcześniej nie widzieli. Dlatego też Opera Dożynki podczas jednego pokazu realizowana jest zawsze dwukrotnie.
Bardzo istotna dla akcji scenicznej Opery Dożynek jest warstwa audio spektaklu oraz wykorzystany w seansie tekst Andrzeja Sosnowskiego pt. Konwój Opera. Tekst, o którym mowa skonstruowany jest na zasadzie bardzo złożonego, gęstego monologu wewnętrznego. Z tego też powodu całościowa warstwa audio spektaklu Teatru Napięcie pt. Opera Dożynki podawana jest widzom przez słuchawki stereofoniczne, co doprowadza do efektu, który nazywamy: Na scenie jest cicho, chociaż w głowie widza panuje gwar… myśli…
Przed wejściem na spektakl wymagane jest podpisanie Oświadczenia zgody.
OBSADA: Ewa Fukuoka, Anna Frątczak, Łukasz Długołęcki, Marian Madaliński; AUTOR TEKSTU: Andrzej Sosnowski; LEKTOR TEKSTU: Łukasz Długołęcki; DŹWIĘK + KOMPOZYCJE: Piotr Pięta; SYSTEM AKUSTYCZNY: Marcin Koperski; ŚWIATŁO: Adam Trautz; KOORDYNACJA PROJEKTU: Łukasz Pięta.

***

~UCZTA~
[wg tekstu obrzędowego]
[Premiera: Łódź, Dworzec Fabryczny, 18 października 2008 r.]

~UCZTA~ pierwsze działanie Teatru Napięcie w ramach projektu, funkcjonującego pod nazwą: „Dynamofaza Wittenberga”: [Cel działania nr 1.:] Ożywianie konwencji. [Cel działania nr 2.:] Skłonienie odbiorców działania do kontr-dyskusji na temat tego:  a) w co wierzą?; b) dlaczego wierzą?; c) jaką wartość mentalną ma to, w co akurat wierzą?; c’) i w ogóle: dlaczego? przez co? dzięki komu/czemu? d) Czy to [~UCZTA~] ma jakieś znaczenie? [Pytanie pomocnicze:] Czy Teatr może deprecjonować przestrzeń sacrum, skoro, wedle definicji, sam funkcjonuje w przestrzeni szeroko pojętego sacrum?
W działaniu ~UCZTA~ prezentowanym w ramach działalności Dynamofazy Wittenberga, rotacyjne udział biorą następujący członkowie TEATRU NAPIĘCIE: Konrad Ciok, Łukasz Długołęcki, Łukasz Pięta, Grzegorz Sikorski; oraz gościnnie niekiedy także: Karol Gadzało (na kontrabasie) /lub/ Piotr Pięta (na gitarach).

***

Lewa Strona Prawa Strona
[wg scenariusza TN]
[Premiera: Łódź, Fabryka Sztuki, Hala Teatralna, 1 sierpnia 2008 r.]

Lewa Strona Prawa Strona – spektakl skonstruowany w wypadku eksperymentalnego zmiksowania i zrośnięcia się estetyki dźwiękowej muzyki zwanej chip-tunem z konwencją teatralną, bazującą na teatrze mansjonowym.
Lewa Strona Prawa Strona w warstwie fabularnej opowiada przede wszystkim o tym, jak człowiek naturalnie zrasta się ze swoimi ułomnościami i chorobami. Historia, widziana jest przez pryzmat paniczno-paranoicznej percepcji młodego epileptyka – Maxa Fraszki – którego życie przesiąknięte jest urojeniami i obawami przed determinacją genetyczną.
Lewej Stronie Prawej Stronie daleko jednak od teatru surrealistycznego; akcja oraz fabuła nie wynikają tu ze snów czy koszmarów, ale z przerażających, bo namacalnych paranoi genetycznych, przekazywanych z pokolenia na pokolenia… Kiedyś musiała nastąpić akumulacja…
Jak w żadnym innym spektaklu Teatru Napięcie, w Lewej Stronie Prawej Stronie absolutnie wszystko może być dramatis personae: Lęk zaklęty w kuli ortopedycznej, która służy za wiatrówkę ze strzelnicy szalonego lekarza, Mikser buszujący w fałdach szarych komórek, Mózg uciekający z czaszki – ciemnego miejsca zapuszkowania, a także Pani Wątroba – grymaśna filtratora i zarazem zwolenniczka wszelkich transplantacji.
Wielką inspirację opisywanego spektaklu stanowi Kwas Walproinowy, o którym możemy powiedzieć, że poza właściwościami leczenia schorzenia o pieszczotliwym skrócie medycznym per Epi, posiada także wiele zalet ubocznych… Więcej nie mówmy.
Spektakl ku chwale epileptyków i dla epileptyków. Właśnie!
Patrz → kontekst spektaklu Opera Dożynki.
OBSADA: Ewa Fukuoka, Grzegorz Sikorski, Konrad Ciok, Łukasz Długołęcki, Łukasz Pięta; AUTOR GRY KOMPUTEROWEJ: Piotr Iwanicki; REŻYSERIA ŚWIATŁA: Adam Trautz; SCENARIUSZ i REŻYSERIA: Łukasz Pięta wraz z zespołem Teatru Napięcie.

 

***

Salon Lenistwa
[wg scenariusza TN]
[Premiera: Łódzki Dom Kultury, 17 maja 2007 r.]

Salon Lenistwa – komedia będąca wycieczką w przestrzeń świeckiego rytuału Próżniactwa i Rekreacji na świeżym powietrzu. Jej główną sprężyną akcji jest celebrowanie przez Kucharza de Luxe czynności pieczenia Kaszanki,  która jest ulubioną potrawą Grubego Golfisty… Nie możemy jednak zapomnieć o wszystkich oczekiwaniach i niespełnionych pragnieniach, jakie palą się na ruszcie, niczym spadające łupiny gwiazd… Możliwe jest, że to właśnie owe niezrealizowane marzenia są ważniejsze od wszystkich pozorów całej rekreacji i lenistwa, jakim uparcie oddają się Golfista i Kucharz. Tego jednak trudno być pewnym.
Zdarzenia obserwowane w Salon Lenistwa wciąż usiłują zapętlić się w jakiś sensowny cykl. Powtarzają się już nie pierwszy raz, dążąc uparcie do końca. Nikt nie wie tego, gdzie zdarzą się dzisiaj, chociaż to, że się zdarzą jest pewne całkowicie!
OBSADA: Anna Frątczak – Filozoficzna Kaszanka; Konrad Ciok – Kucharz de Luxe; Łukasz Pięta – Gruby Golfista; MUZYKA: Agata Kurzyk + Nihilist & His Jellyfishes (Piotr Pięta + Joanna Filarska); REŻYSERIA ŚWIATŁA: Adam Trautz; TECHNIKA: Daniel Wielgórski; SCENOGRAFIA, REŻYSERIA: Łukasz Pięta.

%d blogerów lubi to: